Είναι πραγματικά μεγάλο πράγμα η ελευθερία. Μάλλον το θέμα είναι πόσο αντέχεις να ζήσεις την απόλυτα ελευθερος. Άμα θέλεις να "σβήσεις" τα πάντα από την ζωή σου και να κρατήσεις μόνο μία ανάμνηση... νομίζω δεν είναι και τόσο εύκολο...
Αλλιώς τα έβλεπα τότε... έτσι βγήκε το Citizen of the World...
Τί είναι όμως τότε ελευθερία, και που πρέπει να την αναζητήσουμε;
Κλείνω με κάτι όμορφο που θυμήθηκα...
"Να ‘σαι νέος, είκοσι πέντε χρονών, γερός, να μην αγαπάς κανένα πρόσωπο ορισμένο, άντρα ή γυναίκα, που να σου στενεύει την καρδιά και να μην σε αφήνει ν’ αγαπήσεις με την ίδια αφιλοκέρδεια και σφοδρότητα τα πάντα, και να οδοιποράς πεζός, ολομόναχος, μ’ ένα δισάκι στον ώμο, από τη μίαν άκρα ως την άλλη, στην Ιταλία, και να ‘ναι άνοιξη και να μπαίνει το καλοκαίρι και να ‘ρχονται, φορτωμένοι φρούτα και βροχές, ο χινόπωρος κι ο χειμώνας – θαρρώ θα ‘ταν αναίδεια να θέλει ο άνθρωπος μεγαλύτερη ευτυχία."
Από την "Αναφορά στο Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη
[Ελπίζω να το διαβάσει ένας φίλος αυτό... θα του θυμίσω πολλά...]
10 σχόλια:
Φίλε avariko,
Μου άρεσε πάρα πολύ το post σου, μακάρι να μας διάβαζε πολύς κόσμος να γίνονταν ωραίες συζητήσεις. Περί ελευθερίας λοιπόν, θα αρχίσω απ’ τον Καζαντζάκη (τι μεγάλος συγγραφέας!), αυτό που περιγράφει το αντιπαραθέτω με το στίχο της Νικολακοπούλου στο ‘Η σωτηρία της ψυχής’, όπου λέει Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής μ’ ένα κρυμμένο τραύμα , αυτό το κρυμμένο τραύμα είναι, πιστεύω, το στένεμα της καρδιάς που τόσο ωραία περιγράφει ο Καζαντζάκης.
Το σκέφτομαι πάρα πολύ τελευταία, πόσο ελεύθεροι είμαστε από ανθρώπους ή πράγματα που μας κρατάνε πίσω;
Πόσο υπόδουλοι στην ύλη, στους φόβους μας και τις ελπίδες μας, κατά το Καζαντζακικό ‘Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λεύτερος’.
Δεν ξέρω. Εγώ που έφυγα και σκέφτομαι να συνεχίζω να φεύγω, έχασα ανθρώπους και μαζί σιγά-σιγά χάνονται και οι αναμνήσεις. Αυτό είναι επίπονο και ψυχοφθόρο, δεν ξέρω που θα φτάσει.
Όσο για το όνομα του blog, γιατί γράφεις ότι έτσι σκεφτόσουνα τότε; Τώρα τι άλλαξε;
Εγώ πάντως έτσι νιώθω, a citizen of the world= el hombre del mundo που λένε κι εδώ.
Γιατί να συνεχίσεις florentino άμα είναι ψυχοφθόρο; Τι είναι αυτό που σε προκαλεί; Καλό είναι να γνωρίζεις νέα πράγματα και απόψεις, αλλά μην ξεχνάς... Όλα μέσα στο μυαλό είναι, δεν χρειάζεται να είσαι έξω κάτι για να ταξιδεύεις... Παντού και πουθενά...
Έχω έναν φίλο, ο οποίος ταξιδεύει. Ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη με ένα μηχανάκι, μόνος του πριν 10 και μισό μήνες και τώρα είναι στην Ινδία, ενώ έχει περάσει από Τουρκία, Ιραν, Πακιστάν και Νεπάλ. Κάποιος θα έβρισκε συναρπαστική την ιδέα να ταξιδεύεις συνέχεια. Κάποια όμως από τις φορές που μιλήσαμε μου είπε ότι έρχονται ώρες που αναρωτιέται γιατί το κάνει αυτό. Γιατί δεν κάνει κάτι πραγματικά δημιουργικό... Δεν λέω ότι δεν είναι τεράστια εμπειρία, αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής... και τι έγινε;;;
Μήπως ελευθερία είναι η ικανότητα του να σκέφτεσαι ελεύθερα... να έχεις το μυαλό σου ελεύθερο... να μπορείς να νιώθεις ελεύθερος ακόμα και μέσα από ένα κελί...
Όσο για το τι άλλαξε στην σκέψη μου... από τη μία είναι όλες αυτές οι σκέψεις που διατύπωσα στο προηγούμενο σχόλιό μου.
Από την άλλη (που είχε και καθοριστική συμβολή) το γεγονός ότι κατεδαφίστηκε το όνειρο "Μεγάλη Βρετανία"...
Θα μου επιτρέψεις όμως florentino να μην αναλύσω την σκέψη μου εδώ άλλα μία άλλη μέρα, μέσα από της γραμμές ενός νέου post!!!
Ίσως πάλι να αλλάξω λίγο τον τίτλο και να τον κάνω:
Citizen (του δικού μου) World.
Σαν να μην είχαν τελειωμό τα βάσανα κι οι καημοί του κόσμου, που λέει κι ο ποιητής.
Πιστεύεις ότι τα γραφόμενά σου ακυρώνουν την παραπάνω πρόταση; 'Οτι δηλαδή προτιμάς να γίνουμε γαϊδούρια χωρίς φιλοδοξίες υλικές και μη; Γιατί αν ο γερός 25χρονος γίνει υπερτασικός 70χρονος και συνεχίσει να "οδοιπορεί στην ιταλία...", αμφιβάλλω αν θα είναι ευτυχισμένος. Ευτυχία; Μα αυτή έχει πολλά είδη. Δηλαδή, πόσο κακό (ή κοινότοπο) είναι ένας 25χρονος να προσπαθεί να γεμίσει (ή να νομίζει ότι έτσι το γεμίζει) το είναι του, φτιάχνοντας μια οικογένεια, μια επιχείρηση, μοιράζοντας το χρόνο του σε υποχρεώσεις και επιθυμίες, οτιδήποτε θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ζωή ανελεύθερη.
Γράφω το πρώτο μου σχόλιο παίρνοντας αφορμή και από τα προηγούμενα posts αφού νομίζω πως ο προβληματισμός του συγγραφέα είναι ο ίδιος.
Σωστή η παρατήρηση alnestor, δεν μπορεί να γίνει ο 25χρονος, 70 και να μην αναζητά... Μη το ξεφτιλίσουμε κι όλας!!!
Ίσως η γενική απαξία που υπάρχει στον κόσμο να μ' έκανε να το πάω λίγο στα άκρα. Που όλοι κοιτάμε πως θα κερδίσουμε περισσότερα υλικά αγαθά.
Μάλλον κάπου στο μέσο είναι η αλήθεια. Όπως σε όλα τα πράγματα δηλαδή...
Εξαρτάται από τις προτεραιότητες του καθενός.
Για βγείτε σε μια κεντρική πλατεία μιας πόλης στην Ελλάδα σήμερα και μετρήστε τους νέους 20-25 χρόνων που κάθονται 5-6 ώρες με το φραπεδάκι τους.
Δεν λέω ότι είναι κακό, αφού έτσι θέλουν Οκ. Πιθανώς να νιώθουν ελεύθεροι.
Άλλοι πάλι νιώθουν ελεύθεροι διαφορετικά, γυρίζουν τον κόσμο και ανοίγει το μυαλό τους.
Στο μέσο είναι η αλήθεια.
Η αλήθεια δεν είναι στο μέσο. Η αλήθεια δεν είναι μία. Για άλλον η αλήθεια είναι στο μέσο, γι' άλλον λίγο πιο αριστερά, λίγο πιο δεξιά και γι' άλλον είναι σε κάποιο άκρο.
Δε μπορώ να δώσω ορισμό της ελευθερίας. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν είσαι ελεύθερος το νιώθεις (ελεύθερος με την έννοια που ο καθένας το εννοεί).
Και κάτι άλλο: Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι ένας υπερτασικός 70χρονος άσχετα απ' τη ζωή που έζησε τα προηγούμενα χρόνια;
Αν, όμως, όταν ήταν γερός 25χρονος οδοιπορούσε στην Ιταλία ή έκανε οτιδήποτε τέλος πάντων τον έκανε ευτυχισμένο, τότε στα 70 του δε θέλει τίποτα άλλο. Έχει ζήσει τη ζωή του όπως την ήθελε. Είναι άνθρωπος ολοκληρωμένος. Δε φοβάται τη στιγμή που θα 'ρθει ο θάνατος να τον πάρει.
Δεν είμαι 70 χρονών, αλλά από τα 24 που είμαι νιώθω τόσο ολοκληρωμένος που δε με ανησυχεί να πεθάνω ακόμη και τώρα. Γι' αυτό κάνω ότι κάνω. Γι' αυτό ρισκάρω τόσο. Η ζωή που ήδη έχω ζήσει με έχει γεμίσει τόσο, που δεν προσμένω τίποτα άλλο. Έχω αμέτρητα όνειρα ακόμη και θα αγωνίζομαι γι' αυτά μέχρι την τελευταία μου στιγμή. Κατά τη διάρκεια του αγώνα μπορεί να χάσω, αλλά έχω ήδη κερδίσει τόσα... τόοοοοοοοσα...
Ηλία ακριβώς αυτό εννοώ όταν λέω ότι η αλήθεια βρίσκεται στο μέσο, ότι όλα είναι σχετικά.
Όσο για τα άλλα που λες, αν έχεις καταφέρει να το λες αυτό στα 24 είσαι πολύ μπροστά. Go on!
Εγώ πάλι ό,τι κι αν κάνω έχω πάντα μια αμφιβολία για το αν με γεμίζει ως άνθρωπο. Ίσως και να'μαι άπληστος και να θέλω πιο πολλά, ίσως να'ναι κάτι άλλο πιο πολύπλοκο.
Πάντως χαίρομαι που διαβάζω τέτοια σχόλια, μπράβο.
Που τραβάμε την καλύτερη μαλακία;
Θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου.Γουστάρω τρελά να διαβάζω ερωτικές ιστορίες από πορνοπεριοδικά & να τραβάω μαλακία με τις ώρες φαντασιώμενος εμένα να παίζω στα γαμήσια.
& καβλώνω & δεν κολλάω & AIDS.
ΑΛΛΑ ΕΧΩ 1 ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΕΡΙΠΤΕΡΑΣ ΒΑΖΕΙ & ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ & ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΕ ΛΕΝΕ ΤΣΟΝΤΑΚΙΑ.
Τώρα τελευταία όμως διάβασα δεν χρειάζεται να πηγαίνω σε τσοντάδικα.Άκουσα ότι κυκλοφορεί 1 βιβλίο "ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ" κάποιας λογοτέχνιδος ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ λέγεται που έχει πάρει & ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ & ευτυχώς παρά την περιπέτεια που είχε στα δικαστήρια,ξανακυκλοφορεί στις σχολικές βιβλιοθήκες.ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣ ΑΠΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ αλλά είδα σήμερα σε κάποια ιστοσελίδα http://666storage.blogspot.com/2008/05/blog-post.html ΥΠΑΡΧΕΙ & ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΟΙ http://youtube.com/watch?v=Yt7yDsdULJs που είχαν αναρτήσει μια αίτηση ενός δικηγόρου στα δικαστήρια που έγραφε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο.ΚΑΒΛΩΣΑ ΔΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΜΑΖΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ pornosites για να δούμε πώς θα τραβήξουμε γρηγορότερα μαλακία.ΑΣΕ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΚΑΝΑ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΦΕΡΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΣΤΟ 1 ΧΕΡΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ.
ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ(Λογοτεχνία)«Πόσο υπέροχο είναι να είσαι άρρωστος, ότι ο πυρετός φτιάχνει την καλύτερη μαστούρα κι’ ότι το πιο άγριο σεξ γίνεται μετά το χειρουργείο όταν είσαι ακόμα ναρκωμένος, Κι’ ότι μιά φορά μέσα στην εντατική είχε δει ένα δικέφαλο πέος»!! (σελ. 18-19).
ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ στο internet(πορνογραφία)... Ο πούτσος μου εκρήγνυται και τα χύσια, αποτέλεσμα της εντατικής εργασίας του, καταλήγουν τα μισά στο στόμα του και τα υπόλοιπα τ’ αφήνω στο σώμα του…
ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ(Λογοτεχνία)«με μία μπύρα στο ένα χέρι και τον πούτσο στο άλλο...»!! (ένθ.ανωτ.).
ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ στο internet(πορνογραφία)...Πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε, βρέθηκα με άλλον ένα πούτσο στο άλλο χέρι...
ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ(Λογοτεχνία)«μικρά μυτερά στήθη» με «ρώγες... σκληρές και τσιτωμένες σαν κουκούτσια ελιάς» (σελ. 49).
ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ στο internet(πορνογραφία)...
Εντάξει είπε και χαμογελώντας αχνά, έκατσε στην άκρη του καναπε, η μέση της ήταν στητή και σαν αποτέλεσμα το ιδρωμένο της φόρεμα, κόλλησε στα μικρά μυτερά στήθη της…
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΜΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΞΑΤΕ,ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΘΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.
http://makelio.blogspot.com/2009/02/vs.html
Δημοσίευση σχολίου