Θα σας πω ένα τραγούδι που μου’ ρθε στο μυαλό
για ένα φίλο που κάποτε είχε πει ένα ρητό
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά
Αυτοί είναι οι πρώτοι στοίχοι του τραγουδιού "Ο γλάρος" του συγκροτήματος "Locomondo". Νομίζω ταιριάζουν απόλυτα στο άτομο που θα αναφερθώ σήμερα...
Ήταν 14 Απριλίου 2007 και μία ομάδα καμιά 15-20 άτομα (τόσοι πρέπει να είμασταν) βρεθήκαμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δίπλα από τον Λευκό Πύργο. Όλοι γύρω από ένα μηχανάκι και κάποιον με μεγάλα όνειρα και δίψα για ταξίδια... τον Γλάρο... Τίποτα απ' όλα αυτά δεν ήταν περίεργα για κείνον... Κάποιοι σκέφτηκαν πάει, το 'χασε... ο Γλάρος. Όμως αυτός ήταν σίγουρος, κι εμείς (και όσοι τον ξέρουμε πραγματικά) πιστεύαμε σ'αυτόν.
Ο Γλάρος τώρα βρίσκεται μετά από 50.000 χλμ (φαντάζομαι θα τα έχει φτάσει, γιατί για 40.000 είμαι σίγουρος), και αφού διέσχισε 5 χώρες, βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ινδία.
Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο γνώρισε πολλούς ανθρώπους, που τον φιλοξένησαν, του έδειξαν τον τόπο τους, τον βοήθησαν όταν είχε καμιά δυσκολία. Μα ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα ήταν ότι γνώρισε ανθρώπους που αν και δεν μιλούσε την γλώσσα, δεν είχαν τα ίδια πιστεύω, συνήθειες, θρησκεία, αντιλήψεις τον φέρθηκαν σαν Άνθρωπο και τον έκαναν να νιώσει συναισθήματα που δεν τα αισθάνεσαι εύκολα στην Ελλάδα...
Έπειδή από εδώ και πέρα δεν τα πάω καλά με τις λέξεις, θα αφήσω κάποιες εικόνες να μιλήσουν, και να θυμίσουν εκείνη την μέρα πριν 1 χρόνο...
Όσοι είσασταν εκεί θα αναπολήσετε τις στιγμές... Όσοι δεν ήταν, ας προσπαθήσουν να ξεχωρίσουν τα συναισθήματα στα πρόσωπά μας...
Την τελευταία φωτογραφία μου την έστειλε ο Γλάρος τον Ιανουάριο. Απ' ότι μου έγραψε στο mail του, όταν μου την έστειλε, ήταν το όνειρο του η φωτογραφία μπροστά από το Taj Mahal!!!
Μετά το Δελχί ο Γλάρος γυρνούσε μέχρι τώρα την υπόλοιπη Ινδία και σκέφτεται το ταξίδι της επιστροφής.
Τον εύχομαι καλη επιστροφή και στο επόμενο ταξίδι να είμαστε κι εμείς μαζί (εντάξει όχι τόσους μήνες!!!).
Αυτοί είναι οι πρώτοι στοίχοι του τραγουδιού "Ο γλάρος" του συγκροτήματος "Locomondo". Νομίζω ταιριάζουν απόλυτα στο άτομο που θα αναφερθώ σήμερα...
Ήταν 14 Απριλίου 2007 και μία ομάδα καμιά 15-20 άτομα (τόσοι πρέπει να είμασταν) βρεθήκαμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δίπλα από τον Λευκό Πύργο. Όλοι γύρω από ένα μηχανάκι και κάποιον με μεγάλα όνειρα και δίψα για ταξίδια... τον Γλάρο... Τίποτα απ' όλα αυτά δεν ήταν περίεργα για κείνον... Κάποιοι σκέφτηκαν πάει, το 'χασε... ο Γλάρος. Όμως αυτός ήταν σίγουρος, κι εμείς (και όσοι τον ξέρουμε πραγματικά) πιστεύαμε σ'αυτόν.
Ο Γλάρος τώρα βρίσκεται μετά από 50.000 χλμ (φαντάζομαι θα τα έχει φτάσει, γιατί για 40.000 είμαι σίγουρος), και αφού διέσχισε 5 χώρες, βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ινδία.
Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο γνώρισε πολλούς ανθρώπους, που τον φιλοξένησαν, του έδειξαν τον τόπο τους, τον βοήθησαν όταν είχε καμιά δυσκολία. Μα ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα ήταν ότι γνώρισε ανθρώπους που αν και δεν μιλούσε την γλώσσα, δεν είχαν τα ίδια πιστεύω, συνήθειες, θρησκεία, αντιλήψεις τον φέρθηκαν σαν Άνθρωπο και τον έκαναν να νιώσει συναισθήματα που δεν τα αισθάνεσαι εύκολα στην Ελλάδα...
Έπειδή από εδώ και πέρα δεν τα πάω καλά με τις λέξεις, θα αφήσω κάποιες εικόνες να μιλήσουν, και να θυμίσουν εκείνη την μέρα πριν 1 χρόνο...
Όσοι είσασταν εκεί θα αναπολήσετε τις στιγμές... Όσοι δεν ήταν, ας προσπαθήσουν να ξεχωρίσουν τα συναισθήματα στα πρόσωπά μας...
Την τελευταία φωτογραφία μου την έστειλε ο Γλάρος τον Ιανουάριο. Απ' ότι μου έγραψε στο mail του, όταν μου την έστειλε, ήταν το όνειρο του η φωτογραφία μπροστά από το Taj Mahal!!!
Μετά το Δελχί ο Γλάρος γυρνούσε μέχρι τώρα την υπόλοιπη Ινδία και σκέφτεται το ταξίδι της επιστροφής.
Τον εύχομαι καλη επιστροφή και στο επόμενο ταξίδι να είμαστε κι εμείς μαζί (εντάξει όχι τόσους μήνες!!!).
1 σχόλια:
Μόλις το πήρα χαμπάρι! Ένιωσα μέσα μου μια χαρά... Είναι μεγάλη μου τιμή να με αποκαλείς Γλάρο (και μάλιστα με Γ κεφαλαίο, όπως το έγραψες)! Εκείνη η τελευταία φωτογραφία με τα πουλιά τα λέει όλα!
Δεν είχα δει ποτέ όλες αυτές τις φωτογραφίες. Μου έδωσες την ευκαιρία να δω από μια άλλη οπτική γωνία εκείνη την ημέρα.
Μακάρι, όπως λες, στο επόμενο ταξίδι να είσαι κι εσύ... Καλά, για τη Λατινική Αμερική δε το συζητάω, σε υπολογίζω!
Δημοσίευση σχολίου