Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

Ποίημα από το Μεξικό

Σήμερα

Σήμερα αγάπα χωρίς μέτρο...
Σήμερα γέλα ασυγκράτητα...
Σήμερα σκέψου συνετά...
Σήμερα μίλα με μέτρο...
Σήμερα επιθύμισε λογικά...
Σήμερα ξέχνα γρήγορα...
Σήμερα συγχώρεσε ειλικρινά...
Σήμερα ζήσε ευτυχισμένα...
Σήμερα υπηρέτησε χωρίς όρους...
Σήμερα ονειρέψου το αύριο...
Σήμερα πρόσεξε την αγάπη...
Σήμερα κι όλας αποφάσισε να ανοίξεις την καρδιά σου, και...

Σήμερα κι όλας θα συναντήσεις την πραγματική αγάπη!





Μετάφραση: Μαρία Αδάμου.




Hoy (definitivamente el mejor)


Hoy ama sin medida...
Hoy ríe con soltura...
Hoy piensa con cordura...
Hoy habla con mesura...
Hoy quiere sanamente...
Hoy olvida rápidamente...
Hoy perdona sinceramente...
Hoy vive felizmente...
Hoy sirve incondicionalmente...
Hoy sueña con mañana...
Hoy observa el amor...
Hoy mismo decídete a abrir tu corazón, y...

¡¡Hoy mismo encontraras el verdadero amor!


Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα

Πριν λίγες μέρες έγινε γνωστή η διακοπή της συνεργασίας της ΕΡΤ με τον Στέλιο Κούλογλου. Οι λόγοι που προβλήθηκαν από την ΕΡΤ ήταν (σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα) ήταν ότι "δεν άρεσε" η εκπομπή στον πρόεδρο και διευθύνων σύμβουλο της ΕΡΤ κ. Χ. Παναγόπουλου(!!!) αφού "η Διοίκηση της Εταιρείας θεωρεί ότι οι ανωτέρω εκπομπές έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους" (πηγή Media Blog).

Καθώς η ΕΡΤ είναι εταιρία δημοσίου χαρακτήρα, προφανώς δεν μπορεί η κάθε διοίκηση να διώχνει όποιον δημοσιογράφο θέλει, από την στιγμή που οι εν λόγω εκπομπές είναι υψηλού επιπέδου, από τις λίγες στην Ελληνική τηλεόραση, και ακόμα σύμφωνα με τον κ. Κούλογλου ήταν από τις πιο οικονομικά επιτυχημένες της ΕΤ-1 (πηγή Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα).

Νομίζω ότι τέτοιου είδους πρακτικές σε δημόσιες επιχειρήσεις, θυμίζουν άλλες εποχές, και ιδιαίτερα άμα τις συνδιάσουμε με το γεγονός ότι η επόμενη εκπομπή του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα αφορούσε την ακρίβεια και την "Γενιά των 700 Ευρώ". Αρχικά η εκπομπή αυτή μαζί με την παύση της συνεργασίας δεν θα προβαλόταν, όμως έπειτα από τις διαμαρτυρίες καθώς το γεγονός αυτό θύμιζε λογοκρισία του περιεχομένου της εκπομπής, η ΕΡΤ θα προβάλει την τελευταία εκπομπή.

Το θέμα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, καθώς εκτός από τους κ. Τηλέμαχο Χυτήρη (ΠΑΣΟΚ) και τον κ. Φώτη Κουβέλη (ΣΥΡΙΖΑ) και ακόμα και βουλευτής της ΝΔ, η κ. Φωτεινή Πιπιλή αντιτάχθηκε και αναρωτήθηκε για αυτήν την κίνηση της ΕΡΤ. Το θέμα έχει πάει και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς ευροβουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ γνωστοποίησαν το θέμα στον Πρόεδρο του κοινοβουλίου κ. Πετερινγκ (ρίξτε μιά ματιά εδώ για την επιστολή). Εδώ είναι και η απάντηση του Υπ. Επικρατείας κ. Ρουσόπουλο.

Μάλλον θα πρέπει να αναρωτηθούμε για την τηλεοπτική Ελλάδα του 2008, καθώς τα θέματα που την απασχολούν είναι η προβολή του lifestyle και των "προβλημάτων" του κάθε προσώπου της showbiz. Βλέποντας αυτά θα περιμέναμε η Κρατική Τηλεόραση να προσπαθήσει να ανεβάσει το επίπεδο της τηλεόρασης, και να μην ασχολείται μονο με φαινόμενα Eurovision. Βλέποντας όμως ότι η ΕΡΤ σταματάει τις ποιοτικές εκπομπές, φοβάμαι μήπως το κράτος χρησιμοποιεί την τηλεόραση ως έναν τρόπο "αποχαύνωσης" του κοινού, παρουσιάζοντας μόνο προγράμματα που δεν θα ενοχλούν, και δεν θα κάνουν τον τηλεθεατή να σκέφτεται και να πονηρεύεται.

Μάλλον οι προσπάθειες για αναβάθμιση των προγραμμάτων της ΕΡΤ φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Μπλογκοπαίχνιδο ID-ιογράφΩς




Αφού μου έστειλε πρόσκληση ο florentino δεν είναι σωστό να μην τον τιμήσω! Όπως και αυτός αντιγράφω από τον Αλλουφάνιο Μάρξ.

'Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε…
Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspost.com'

Όπως έδωσε τις οδηγίες:

'Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά:
1. Γράψε
2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.'

Προσκαλώ τους Νίκο Τσαγκόπουλο και greece2india

Επίσης προσκαλώ τον Ηλία Βροχίδη που δεν είναι ο άμεσος διαχειριστής του greece2india.

Για το http://autographcollectors.blogspot.com

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Tribute σε κάποιο Φίλο...

Θα σας πω ένα τραγούδι που μου’ ρθε στο μυαλό
για ένα φίλο που κάποτε είχε πει ένα ρητό
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Αυτοί είναι οι πρώτοι στοίχοι του τραγουδιού "Ο γλάρος" του συγκροτήματος "Locomondo". Νομίζω ταιριάζουν απόλυτα στο άτομο που θα αναφερθώ σήμερα...

Ήταν 14 Απριλίου 2007 και μία ομάδα καμιά 15-20 άτομα (τόσοι πρέπει να είμασταν) βρεθήκαμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δίπλα από τον Λευκό Πύργο. Όλοι γύρω από ένα μηχανάκι και κάποιον με μεγάλα όνειρα και δίψα για ταξίδια... τον Γλάρο... Τίποτα απ' όλα αυτά δεν ήταν περίεργα για κείνον... Κάποιοι σκέφτηκαν πάει, το 'χασε... ο Γλάρος. Όμως αυτός ήταν σίγουρος, κι εμείς (και όσοι τον ξέρουμε πραγματικά) πιστεύαμε σ'αυτόν.

Ο Γλάρος τώρα βρίσκεται μετά από 50.000 χλμ (φαντάζομαι θα τα έχει φτάσει, γιατί για 40.000 είμαι σίγουρος), και αφού διέσχισε 5 χώρες, βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ινδία.

Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο γνώρισε πολλούς ανθρώπους, που τον φιλοξένησαν, του έδειξαν τον τόπο τους, τον βοήθησαν όταν είχε καμιά δυσκολία. Μα ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα ήταν ότι γνώρισε ανθρώπους που αν και δεν μιλούσε την γλώσσα, δεν είχαν τα ίδια πιστεύω, συνήθειες, θρησκεία, αντιλήψεις τον φέρθηκαν σαν Άνθρωπο και τον έκαναν να νιώσει συναισθήματα που δεν τα αισθάνεσαι εύκολα στην Ελλάδα...

Έπειδή από εδώ και πέρα δεν τα πάω καλά με τις λέξεις, θα αφήσω κάποιες εικόνες να μιλήσουν, και να θυμίσουν εκείνη την μέρα πριν 1 χρόνο...

Όσοι είσασταν εκεί θα αναπολήσετε τις στιγμές... Όσοι δεν ήταν, ας προσπαθήσουν να ξεχωρίσουν τα συναισθήματα στα πρόσωπά μας...





















































Την τελευταία φωτογραφία μου την έστειλε ο Γλάρος τον Ιανουάριο. Απ' ότι μου έγραψε στο mail του, όταν μου την έστειλε, ήταν το όνειρο του η φωτογραφία μπροστά από το Taj Mahal!!!




Μετά το Δελχί ο Γλάρος γυρνούσε μέχρι τώρα την υπόλοιπη Ινδία και σκέφτεται το ταξίδι της επιστροφής.

Τον εύχομαι καλη επιστροφή και στο επόμενο ταξίδι να είμαστε κι εμείς μαζί (εντάξει όχι τόσους μήνες!!!).

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

4 λόγοι για να μην μείνει κάποιος στην Αγγλία.

Όπως ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο μου, δεν είναι και ότι καλύτερο για μένα να ζήσω στην Αγγλία (είτε για πολλά χρόνια, είτε μόνιμα). Γιατί; θα μου πείτε. Και εδώ ανοίγει ένα μεγάλο θέμα...

Πριν έρθω, πίστευα ότι η αγγλική κοινωνία πολύ ανεπτυγμένη, και λόγω του γεγονότος ότι έχουν κράτος τα τελευταία 500 χρόνια τουλάχιστον (δεν ξέρω πόσα είναι ακριβώς) και ήταν για πολλές δεκαετίες αυτοκρατορία ολόκληρη, θα είχαν μία διαφορετική αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω τους. Απλά για τα προβλήματα του κόσμου είχαν στρεβλωμένη άποψη από τα ΜΜΕ, και φυσικά κοιτούσαν το συμφέρον της χώρας τους.

Δυστυχώς οι απόψεις μου, δεν επαληθεύτηκαν, και διαπίστωσα ότι το επίπεδο των άγγλων είναι αρκετά χαμηλό. Θα αναφέρω λοιπόν 4 λόγους οι οποίοι με κάνουν να δυσανασχετώ με μία τέτοια κοινωνία και με κάνουν να θεωρώ ότι θα έκαναν την ζωή μου "ανυπόφορη". Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν ζω και στην πιο αντιπροσωπευτική αγγλική πόλη όμως κάποιες συζητήσεις που έκανα, μου δίνουν την δυνατότητα να γενικεύω.

Πρώτον: Το φαινόμενο των Ελληνικών νησιών που βλέπεις τους Άγγλους να μπεκρουλιάζουν και να γυρνάν μεθυσμένοι δείχνουν την διασκέδαση κάθε Παρασκευής και Σαββάτου σε μία τυπική Αγγλική πόλη (και όχι μόνο του Bradford). Είναι σύνηθες, νέοι να πηγαίνουν από νωρίς τα σαββατοκύριακα σε super market και αγοράζουν από μια δεκάδα μπύρες ο καθένας και να μαζεύονται σε σπίτια να πίνουν. Λες και ο σκοπός τους όταν μαζεύεται μία παρέα δεν είναι η κοινωνικοποίηση (κοινώς να "χαβαλεδιάσουν") και σαν συνέχεια να πιούνε και τα ποτά τους, αλλά βγαίνουν για να πιουν, για να πουν ότι ήπιαν και να μεθύσουν. Όπως χαρακτηριστικά μου είπαν άτομα που ζουν στην Αγγλία χρόνια (σε διάφορες πόλεις), οι Άγγλοι άμα θυμούνται την επόμενη μέρα τι έκαναν το προηγούμενο βράδυ θεωρούν ότι δεν περάσαν καλά!!!!!!

Δεύτερον: Το ζήτημα αυτό με τα ποτά δεν είναι φαινόμενο μόνο της νεολαίας. Πηγαίνοντας σε pub είδα μεγάλους ανθρώπους να έρχονται μόνοι τους, να πίνουν μισό λίτρο μπύρα μέσα σε ένα 10λεπτο και να σηκώνονται και να φεύγουν!!! Στην αρχή θεώρησα ότι είναι φαινόμενο του Bradford, καθώς είναι εργατική πόλη, και το επίπεδο των ανθρώπων δεν είναι τόσο υψηλό . Όπως αργότερα έμαθα όμως είναι συνηθισμένο να γίνεται κάτι τέτοιο ακόμα και μεταξύ στελεχών των επιχειρήσεων. Λες και άμα δεν τρέχει οινόπνευμα στο αίμα τους δεν μπορούνε!!!!!

Τρίτον: Άμα περπατήσεις στους δρόμους θα δεις κορίτσια 16-17-18 χρονών να έχουν 1 και 2 μωρά. Αφού πάλι αναρωτήθηκα για το φαινόμενο αυτό, έμαθα ότι η Αγγλική κυβέρνηση τις μάνες (παντρεμένες ή ανύπαντρες) από 16 έως δεν ξέρω ποια ηλικία (20-22) τις στηρίζει οικονομικά παρέχοντας χαμηλότερη φορολογία ή και κάποιες φορές σπίτι!!! Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς "αυτό δεν είναι κακό διότι στηρίζει οικονομικά ένα μέρος του πληθυσμού". Φυσικά αυτό καθ' αυτό το μέτρο δεν είναι καθόλου κακό. Το κακό έρχεται όταν κάποια κοριτσάκια που φτάνουν σε αυτήν την ηλικία, και τους φαίνεται δύσκολο το σχολείο και πιο εύκολο να το παρατήσουν, μένουν έγκυες για να ζήσουν από την πρόνοια. Και καθώς είναι φυσικό στην αγγλική κοινωνία όταν το παιδί φτάσει στα 18 να σταματήσουν οι γονείς του να του παρέχουν οικονομική στήριξη, πολλές κοπέλες και γενικά ζευγάρια προτιμούν μία τέτοια λύση. Όμως καταλαβαίνεται ένα κοριτσάκι που δεν είναι καλά καλά σε θέση να ζήσει μόνο του, φέρνει στον κόσμο 1-2 παιδιά. Απογοητεύομαι από τώρα για την αγγλική κοινωνία σε 50 χρόνια...

Τέταρτον: (ίσως και πιο σημαντικό) Το κράτος, που όπως ανέφερα παραπάνω φροντίζει τις νέες μητέρες, έχει μηδαμινή νοσοκομειακή περίθαλψη!!! Θα αναφέρω κάποια παραδείγματα: Γνωστή μου (Ελληνίδα) που δουλεύει στο Leeds κάμποσα χρόνια, αρρώστησε (40 πυρετό και τέτοια) και καθώς είναι ασφαλισμένη πήγε στο κοντινό νοσοκομείο. Εκεί έψαξε για γιατρό και της απάντησαν ότι δεν θα την εξετάσει γιατρός αλλά η νοσοκόμα, και άμα κρίνει ότι χρήζει ιατρικής γνώμης θα την δει και ο γιατρός!!!!!! Φυσικά η γνωστή μου έφυγε, ενώ της είπαν ότι θα της τηλεφωνήσει ο γιατρός. Πράγματι την πήρε τηλέφωνο και της έδωσε συνταγή μέσω τηλεφώνου!!!!!!!!!!
Σε άλλη περίπτωση, φίλη της γνωστής μου, που έμεινε έγκυος, ήταν στον 5ο μήνα και δεν της είχαν κάνει καμία εξέταση για το παιδί!!! Έτσι αυτή πήρε το παιδί και πήγε στην Ιταλία να συνεχίσει τη εγκυμοσύνη της!!!!! Όπως έμαθα η Αγγλία έχει έλλειψη από γιατρούς και γι' αυτό υπάρχουν ακόμα και έλληνες γιατροί στα νοσοκομεία.

Θα ήθελα να κάνω έναν διαχωρισμό και να πω ότι τα Ιδιωτικά νοσοκομεία είναι τα καλύτερα στον κόσμο. Όπως καταλαβαίνετε, άμα δεν έχεις λεφτά ίσως να πεθάνεις από πνευμονία ή από επιπλοκή της εγκυμοσύνης...
Και μετά βρίζουμε το ΙΚΑ!!!!!

Το γεγονός ότι υπάρχει πρόνοια για της νέες μητέρες και όχι για την υγεία των νέων μητέρων, μου βάζει ψύλλους σ' αυτιά. Αυτό που πετυχαίνει μία κυβέρνηση με τέτοια πολιτική είναι αφενός να δημιουργεί μία κοινωνία που δημαγωγείται επιτρέποντας τους επιτήδειους να κερδοσκοπούν εις βάρος της κοινωνίας και αφετέρου να μπορεί να περνάει τα μέτρα που θέλει χωρίς να συναντά κοινωνικά προβλήματα. Φυσικά αυτό το θέμα μπορεί να έχει πολλές προεκτάσεις αλλά δεν θα καθίσω να το αναπτύξω τώρα.


Τέλος ας πούμε και κάποια θετικά!
Το μέγεθος της οικονομικής κρατικής ευμάρειας είναι τόσο μεγάλο, που είναι εντυπωσιακή η οργάνωση του κράτους, καθώς και το γεγονός ότι υπάρχουν κανόνες, πινακίδες, ή σωστός τρόπος εμφάνισης, ακόμα και για πράγματα όπου στην Ελλάδα τα θεωρούμε λεπτομέρειες. Προσωπικά κάποια τα θεωρώ υπερβολές, όπως επίσης πιστεύω ότι αυτή η συνεχόμενη προστασία "μην κάνεις το ένα, απαγορεύεται το άλλο", κάνει τους ανθρώπους λιγότερο οξύνους. Γιατί όπως μου λέει και ο πατέρας μου, οι άνθρωποι που ζούσαν στα βουνά ήταν πιο "έξυπνοι" από αυτούς που ζούσαν στον κάμπο ή στην θάλασσα, γιατί έπρεπε να σκεφτούν περισσότερο για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες.


Συμπερασματικά έχω να πω ότι δεν ανέφερα άλλους λόγους όπως ο καιρός που λένε ότι κάθε μέρα βρέχει (φέτος οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είναι κι έτσι, αν και λεν ότι είναι εξαίρεση) ή το ότι δεν έχει βουνά (!!!!!!!) (το ξέρω ότι είμαι άρρωστος με τα βουνά!!!), γιατί είναι θέμα φυσιολογίας της χώρας.

Θα κλείσω με κάτι μου είπε και ο φίλος μου ο Νίκος που ήταν στην Αγγλία για 6 χρόνια (άμα θυμάμαι καλά), ότι η Αγγλία είναι μία σκληρή χώρα και δεν είναι εύκολο να την ζήσει κανείς.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση του μακροσκελέστατου κειμένου.

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2008

Βραδιά ποίησης

Δεν ξέρω και πολλά από ποίηση. Τα βασικά. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης όμως είναι ο αγαπημένος. Δεν ξέρω γιατί...


Αντί να φωνασκώ...


Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι,
με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες
- μάντεις κακών και οραματιστές -
όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου
και σκέφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα,
(και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια),
πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.
Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια
ομως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα
ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε
στον πράο ουρανό με διαφημίσεις
αιφνίδιων θανάτων και αλλαξοπιστήσεων.
Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως
κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες
οι βιτρίνες των νεοτερισμών και τα μουσεία
όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων
και θανάτων - έτσι που πια δεν ήξερε
κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα -
όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών
από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών
τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.
Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνη
οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις
στα περιπετειώδη φιλμ).
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.
Έτσι λαφρύς κα περιττός πήρα τους δρόμους
βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας
απ'τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
κάτω από τις αψίδες των κραυγών
περάσαμε στην απέναντη όχθη με τις τσέπες
χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια

Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Μανώλης Αναγνωστάκης (1925-2005)


Ακόμα ένα (κάπως επαναστατικό!) αλλά όχι του Αναγνωστάκη:

Oι Πατέρες
(τελευταία στροφή από το ποιήμα των 235 στίχων)

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του
κι ακλάδευτο, όπου μπλέκεται, να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας
κι αν αγαπάς τ'ανθρωπινά κι όσα άρρωστα δεν είναι
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ'όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!
Κι αν είναι

κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουνε καιροί οργισμένοι
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα
για τίποτ'άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια ,
μη φοβηθείς το χαλασμό.Φωτιά! Τσεκούρι!Τράβα
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π'όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να'ρθει,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει.
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν'απάνου απ'όλα.


Κωστής Παλαμάς (1859-1943)

Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Περί Ελευθερίας...

Που λέτε, λόγω του μεταπτυχιακού πήρε τον τίτλο το blog ετούτο. Όταν το ξεκίνησα, πριν 7 μήνες περίπου είχα μπει σε ένα κλίμα Ευρώπης!!!!! Πλησίαζε ο καιρός να φύγω. Γιατί έλεγα ότι "ίσως μόνο όποιος λέει 'όπου γης, πατρίς' είναι πραγματικά ελεύθερος". Όπως έλεγε και σε μία ταινία, είσαι 'πραγματικά' ελεύθερος, όταν μπορείς μέσα σε μισή ώρα να παρατήσεις τα πάντα πίσω σου και να φύγεις για την άλλη πλευρά της γης, έτσι απλά...

Είναι πραγματικά μεγάλο πράγμα η ελευθερία. Μάλλον το θέμα είναι πόσο αντέχεις να ζήσεις την απόλυτα ελευθερος. Άμα θέλεις να "σβήσεις" τα πάντα από την ζωή σου και να κρατήσεις μόνο μία ανάμνηση... νομίζω δεν είναι και τόσο εύκολο...

Αλλιώς τα έβλεπα τότε... έτσι βγήκε το Citizen of the World...

Τί είναι όμως τότε ελευθερία, και που πρέπει να την αναζητήσουμε;


Κλείνω με κάτι όμορφο που θυμήθηκα...

"Να ‘σαι νέος, είκοσι πέντε χρονών, γερός, να μην αγαπάς κανένα πρόσωπο ορισμένο, άντρα ή γυναίκα, που να σου στενεύει την καρδιά και να μην σε αφήνει ν’ αγαπήσεις με την ίδια αφιλοκέρδεια και σφοδρότητα τα πάντα, και να οδοιποράς πεζός, ολομόναχος, μ’ ένα δισάκι στον ώμο, από τη μίαν άκρα ως την άλλη, στην Ιταλία, και να ‘ναι άνοιξη και να μπαίνει το καλοκαίρι και να ‘ρχονται, φορτωμένοι φρούτα και βροχές, ο χινόπωρος κι ο χειμώνας – θαρρώ θα ‘ταν αναίδεια να θέλει ο άνθρωπος μεγαλύτερη ευτυχία."

Από την "Αναφορά στο Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη

[Ελπίζω να το διαβάσει ένας φίλος αυτό... θα του θυμίσω πολλά...]